5 กันยายน 2569 เปิดบทบาท ‘ปลาผู้ล่า’ คุมสัตว์น้ำต่างถิ่น เตือนปล่อยมั่วระบบนิเวศพัง
ท่ามกลางวิกฤต “ปลาหมอคางดำ” ที่สร้างความกังวลให้กับระบบนิเวศและภาคประมงไทย จากความสามารถในการปรับตัวสูง อึด ทน และแพร่พันธุ์ได้รวดเร็ว จนขยายพื้นที่ไปยังแหล่งน้ำหลายแห่ง หลายคนอาจมองว่าการรับมือกับปลาต่างถิ่นชนิดนี้เป็นเรื่องยาก แต่ในโลกของธรรมชาติ ทุกชีวิตล้วนอยู่ภายใต้กฎของห่วงโซ่อาหาร เมื่อมี “ผู้รุกราน” ย่อมต้องมี “ผู้ล่า” และนี่คืออีกหนึ่งกลไกสำคัญที่นำมาใช้ เพื่อตัดวงจรการแพร่พันธุ์ของปลาหมอคางดำให้อยู่ในระดับที่ควบคุมได้
นักล่าตัวแรกที่ถูกยกขึ้นมาในภารกิจนี้คงหนีไม่พ้น “ปลากะพงขาว” นักล่าปากกว้างที่กลายเป็นทัพหน้าในการควบคุมปลาหมอคางดำ โดยเฉพาะในพื้นที่น้ำกร่อยและชายฝั่ง มีพฤติกรรมกินสัตว์น้ำเป็นอาหาร รวมถึงปลาหมอคางดำขนาดเล็ก งานศึกษาของกรมประมงพบว่า ปลากะพงขาวขนาดประมาณ 4 นิ้ว กินปลาหมอคางดำตัวขนาด 2–3 เซนติเมตรได้เฉลี่ยประมาณ 5–12 ตัวต่อวันภายใต้สภาพการทดลอง จุดนี้มีความสำคัญอย่างมาก เพราะปลาหมอคางดำเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ได้ตั้งแต่ขนาดเล็ก การจัดการตั้งแต่ช่วงลูกปลาจึงเท่ากับเป็นการตัดวงจรการขยายพันธุ์ตั้งแต่ต้นทาง
กรมประมงจึงนำปลากะพงขาวมาใช้เป็นหนึ่งในแนวทางในการควบคุมประชากรปลาหมอคางดำ โดยปล่อยปลากะพงขาวหลังจากมีการจับปลาหมอคางดำขนาดใหญ่ออกจากแหล่งน้ำ หรือสนับสนุนให้เกษตรกรนำไปเลี้ยงในบ่อเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ