ข้อมูลตัวชี้วัด “จํานวนแหล่งธรรมชาติที่ได้รับการสํารวจ (ประกาศ) เป็นแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์”

ข้อมูลตัวชี้วัด “จํานวนแหล่งธรรมชาติที่ได้รับการสํารวจ (ประกาศ) เป็นแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์”

ในเดือนพฤศจิกายน 2532 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบเรื่อง การประกาศแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์เนื่องในปีแห่งการพิทักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม จำนวน 263 แห่ง ในพื้นที่ 62 จังหวัด ซึ่งแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์แบ่งออกเป็น 10 ประเภท ได้แก่ เกาะ แก่ง ชายหาด ภูเขา ถ้ำ น้ำตก ซากดึกดำบรรพ์ ธรณีสัณฐานและภูมิลักษณวรรณา โป่งพุร้อน และแหล่งน้ำ เป็นแหล่งธรรมชาติที่มีคุณค่าทางวิทยาการและสุนทรียภาพ ที่เกี่ยวข้องเป็นสัณฐานที่สำคัญทางธรณีวิทยาและภูมิศาสตร์ อันเป็นเอกลักษณ์หรือสัญลักษณ์ของท้องถิ่นนั้นๆ มีลักษณะโดดเด่น มีรูปแบบโครงสร้างทางธรณีวิทยาที่แปลกตา มีความอ่อนไหวง่ายต่อการถูกทำลายทั้งที่เกิดจากภัยธรรมชาติและที่เกิดจากฝีมือมนุษย์โดยตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ และมีลักษณะเฉพาะ คือ เมื่อถูกทำลายหรือได้รับความเสียหายก็จะหมดสภาพไปไม่สามารถฟื้นฟูคืนสู่สภาพเดิม ต่อมาสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมได้สำรวจและรวบรวมข้อมูลแหล่งธรรมชาติเพิ่มเติม ใน พ.ศ. 2546 พบว่า มีจำนวนทั้งสิ้น 4,707 แห่ง กระจายอยู่ตามภาคต่างๆ ทั่วประเทศ คือ ประเภทเกาะ 724 แห่ง แก่ง 65 แห่ง ภูเขา 974 แห่ง ถ้ำ 735 แห่ง น้ำตก 1,093 แห่ง โป่งพุร้อน 109 แห่ง แหล่งน้ำ 546 แห่ง ชายหาด 347 แห่ง ซากดึกดำบรรพ์ 30 แห่ง และธรณีสัณฐานและภูมิลักษณวรรณา 84 แห่ง และเมื่อเดือนกันยายน 2552 คณะรัฐมนตรีมีมติเห็นชอบแผนแม่บทเพื่อการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2552-2556) ให้กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยสำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดทำแผนปฏิบัติการตามแผนแม่บทฯ ดังกล่าว ซึ่งครอบคลุมสิ่งแวดล้อมแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์ทั้ง 10 ประเภท

 

                           จำนวนแหล่งธรรมชาติอันควรอนุรักษ์ประเภทต่างๆ จำแนกตามภูมิภาคในประเทศไทย

65

ที่มา: สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม (2560)

 
ดาวน์โหลดข้อมูล

1111